Setten hikâyeler

Maddi hata: Prenses Diana 30 Ağustos'ta değil, 31 Ağustos 1997 sabahı öldü. Ayrıca filmde bahsedilen 7 Nisan 1980 günü cuma değil, pazartesiydi.

Jean-Pierre Jeunet başrolde Emily Watson'ı oynatmayı hayal ediyordu (başkarakter Amélie'nin Frankofon adı buradan gelir). Aktris de Amélie'yi oynamak istiyordu, ancak iki nedenden ötürü bu gerçekleşmedi – Fransızca konuşmuyordu ve ayrıca Robert Altman'ın Gosford Park (2001) filminde oynamayı kabul etmişti.

Film, yönetmenin 1974'te toplamaya başladığı koleksiyonundan hikâyeler ve anılarla doludur.

Nino'nun topladığı fotoğraf koleksiyonu gerçekte var ve yönetmenin arkadaşı Michel Folco'ya ait (jenerikte kendisine teşekkür edilir).

Gerçek fotoğraf koleksiyonu filmde gösterilemedi (Fransa yasaları bir filmde rastgele kişilerin izinleri olmadan gösterilmesini yasaklar), bu yüzden fotoğraf koleksiyonunun figüran oyuncuların fotoğraflarından yeniden oluşturulması gerekti. Bunun için oyuncular bir fotoğraf makinesinin önüne oturtulup belirli bir yüz ifadesi takınmaları isteniyor, çoğu zaman da sadece «Aa, ayakkabınız tebeşir olmuş» ya da «Alnınızdaki de ne öyle» deniyor ve o anda fotoğraf makinesinin deklanşörüne basılıyordu.

Amélie'nin odasında gördüğümüz tabloları ve kahramanın arkadaş olduğu hayali timsahı ressam Michael Sowa tasarlayıp çizdi.

Fransa'nın filmin ana sahnelerinin çekildiği yerlerinde, sanatçılar ve dekoratörler evlerin duvarlarını her türlü grafitten temizlemek için epey uğraşmak zorunda kaldı.

Jean-Pierre Jeunet müziğini tesadüfen duymasaydı Yann Tiersen filmin bestecisi olmayabilirdi.

Televizyon görüntüsünde dans eden tek bacaklı adam — Sam «Peg Leg» Jackson — bir blues şarkıcısıdır.

Gezgin cüce, 90'lı yıllarda İngiltere ve Fransa'da şakaların konusu oldu. 1997'de Bahçe Cücelerini Kurtarma Cephesi (Fransızca: Front de Liberation des Nains de Jardins) partisinin lideri 150 cüceyi çalmakla suçlandı. Bu fikir daha sonra bir çevrimiçi seyahat acentesinin reklam kampanyasına temel oldu.