Tony Gatlif, gerçek adı Boualem Michel Dahmani (Arapça: بوعلام دحماني), Fransız film yönetmeni, senarist, besteci, aktör ve yapımcıdır. 10 Eylül 1948'de Cezayir'de doğdu ve 2 Eylül 2026'da Arles'te öldü.

Tony Gatlif, o dönemde Fransız departmanı olan Cezayir'in bir banliyösünde, farklı kökenlerden mütevazı bir ailede doğdu: babası Kabiliyeli, annesi ise Endülüs kökenli bir Çingene'ydi. Çocukluğunu gecekondu mahallesinde, sokaklar arasında ve zaman zaman okula giderek geçirdi; burada bir öğretmen sayesinde sinemayla tanıştı; öğretmeni gergin bir perdeye filmler yansıtıyordu — bu, onu derinden etkileyen ve mesleğini belirleyen önemli bir deneyimdi. On iki yaşında evden ayrıldı, Cezayir'e yerleşti ve ayakkabı boyacısı olarak çalıştı.

1960'ların başında, Cezayir Savaşı ve bağımsızlık mücadelesinin ortasında Fransa'ya taşındı; önce gecekondu mahallelerinde, ardından ıslahevlerinde ve genç işçiler için yurtlarda kaldı. Gençliği, suç işlemek ve Marsilya ile Paris arasında dolaşmakla geçti; ta ki 1966'da aktör Michel Simon ile kader belirleyici karşılaşması onu oyunculuk kurslarına katılmaya ve tiyatro kariyerine başlamaya teşvik edene kadar. İşte bu dönemde, bir polis kontrolü sırasında, Cezayir'deki bir meydandan ödünç aldığı Tony Gatlif adını aldı ve gerçek kimliğini — Boualem Michel Dahmani — korudu.

Birkaç tiyatro prodüksiyonunda yer aldıktan ve 1973'ten itibaren kısa filmler yönettikten sonra Tony Gatlif, 1975'te "La Tête en ruine" (Harabelerdeki Kafa) filmiyle uzun metrajlı sinemaya adım attı; bunu 1979'da Cezayir Savaşı'nı bir pied-noir ailenin gözünden anlatan "La Terre au ventre" (Karındaki Toprak) izledi. 1980'ler ve 1990'larda tarzı, Paris banliyölerinde yerleşik Çingenelerin portresi olan "Les Princes" (Prensler, 1983) ve ardından Avrupa'daki Çingene diasporasını anlatan müzikal ve görsel destan "Latcho Drom" (1993) gibi filmlerle pekişti ve ona uluslararası ün kazandırdı. Bu yaklaşımını, genç bir Parislinin bir Çingene kampında bulunmasını konu alan "Le Gone du Chaâba" (1997) filminde Romain Duris'i oynatarak, ardından "Vengo" (2000) ve özellikle Fransa ile Cezayir arasında gidip gelen bir büyüme hikâyesi olan ve onu memleketiyle yeniden buluşturan "Exils" (Sürgünler, 2004) filminde sürdürdü. Kariyeri boyunca filmleri için müzik de yazdı; Çingene, Akdeniz ve elektronik motifleri birleştiren film müzikleri besteledi ve birkaç kendi eserinin yapımcılığını üstlendi.