Svetlana Kharitonova, keskin karakter rolleriyle tanınan, 1950-1980'lerin en çok kamera karşısına geçen oyuncularından biriydi. MHAT Tiyatro Okulu'ndan (1954) mezun oldu. Merkez Televizyonu bünyesindeki Yüksek Televizyon Yönetmenlik Kursları'nı (1966) ve VGIK'in yönetmenlik bölümünü (1971) bitirdi. Sinemaya 1955'te başladı. 1957-1969 yılları arasında Moskova Akademik Satir Tiyatrosu'nda oyuncu, 1969'dan itibaren televizyon yönetmeni, 1971'den itibaren "Ekran" yapım birliğinde yönetmen yardımcısı olarak çalıştı. Başroller oynamadı. Kharitonova'nın faaliyet alanı ikinci roller oldu: kadın kahramanların arkadaşları, inşaattan gelen kızlar, iri yapılı kolhoz kadınları vb. Oyuncu bu rolleri severdi. Her birinde belirli bir kaderi olan bir insan görürdü. Onlara acır, sempati duyar ama aynı zamanda gülebilir, karakteri groteske varacak kadar keskinleştirebilirdi. "Turnalar Uçuyor" filmindeki etkileyici performansıyla Svetlana Kharitonova hemen dikkatleri üzerine çekti. Katı, "soğuk" İrina Borozdina tüm dünya için Sovyet aydın kızının vücut bulmuş hali oldu. Ve birden bir sonraki rol: Dostoyevski'nin öyküsünden uyarlanan "Beyaz Geceler"deki yaşlı kadın Fekla. Yanı sıra "Adresi Olmayan Kız" komedisinde hayalperest aptal Klava, "Boyun Eğmeyenler"de aktivist Liza, "Zor Saatte" trajedisinde âşık asker karısı Varvara, "Neşeli Rasplyuyev Günleri"nde klasik aptal Brandahlistova, "Olamaz!" farsında eksantrik "vamp" Elvira. Kharitonova eşsiz, sentetik, "biricik" bir oyuncu olduğunu kanıtladı. Onun yerini kimse dolduramadı. Svetlana, MHAT Tiyatro Okulu'na fazla zorlanmadan girdi. Sınıf arkadaşları Lev Durov, Oleg Anofriyev, Leonid Gubanov, Mihail Zimin, Nina Gulyayeva ve Leonid Kharitonov gibi milyonlarca seyircinin gelecekteki idolleri oldu.

Üçüncü sınıfta Leonid Kharitonov Svetlana'ya evlenme teklif etti ve o zamandan beri onun soyadını taşıyor (kızlık soyadı Sorokina'ydı). Ancak evlilik uzun sürmedi. İki yıl sonra "Sokak Sürprizlerle Dolu" filminin çekimlerinde Kharitonov partnerine âşık oldu ve Svetlana yalnız kaldı. Onu iş, Satir Tiyatrosu'ndaki yoğunluk kurtardı. Svetlana Kharitonova'nın sanatsal kaderi sıra dışıdır. Popüler, aranan bir tiyatro oyuncusuyken sahneyi zirvedeyken bıraktı: sıkılmıştı. Belgesel sinemaya geçti, VGIK'in yönetmenlik bölümünü bitirdi. İpek fabrikası, Polenovo malikânesi, bir büyük mağazanın yaşamı, bir anaokulu öğretmeninin kaderi hakkında filmler çekti. Ardından spor sinemasına ilgi duydu ve artistik patinaj, maraton koşusu, serbest güreş üzerine eğitim filmleri yaptı. "Bebeklerin Yüzmeyi Öğrenmesi" adlı dikkat çekici filmi VIII. Tüm Birlik Spor Filmleri Festivali'nde Büyük Ödül kazandı. Bununla birlikte Kharitonova oyunculuk mesleğini de bırakmadı; ara vermeden filmlerde oynadı. Bir gün çekimlerden sonra Svetlana Kharitonova ekibi kendi arabasıyla götürürken bir yayaya çarptı. Kadın hayatını kaybetti. Mahkeme oldu, dilekçeler, kefaletler verildi. Ölen kadının yakınları da adalete başvurdu: çok sert olmasın diye. Oyuncuya ertelenmiş ceza verildi ve Vladimir bölgesine sürgün edildi; orada üç yıl betonarme fabrikasında çalıştı. Amatör etkinlikler düzenledi. Döndükten sonra Kharitonova Basov, Mihalkov ve Gayday'dan teklifler aldı ve yeniden sinema dünyasına daldı. Öğretmenler, demiryolcular, kolhoz başkanları, ayyaşların karıları ve yaşlı kız kuruları rollerini oynadı. Hangi rolde olursa olsun oyuncu yerini bulurdu. İnsan hep onu izlemek, doğal tepkilerini takip etmek, onunla birlikte sevinmek ya da üzülmek isterdi.